Reacties op: De rafelende navelstreng

Door: Bob

Bob — Sun, 15 Dec 2024 18:23:53 +0000

In antwoord op Miriam van Neer. Dankjewel Miriam! Toen ik dit schreef ging het ma echt helemaal niet goed. Ze is inmiddels weer een heel beetje opgeknapt. We genieten nog even van elkaar zolang het ons gegund is.

Door: Miriam van Neer

Miriam van Neer — Sun, 15 Dec 2024 17:02:06 +0000

Wat een mooie, kwetsbare en lieve woorden Bob!

Ik ken je moeder als iemand die de gave heeft om echte liefde de wereld in te laten stromen. En dat wat in liefde en waarheid gegeven wordt, vermenigvuldigd zich dáár waar het ontvangen wordt.
Jullie boffen met zo’n lieve moeder en oma.

Door: Bob

Bob — Fri, 15 Nov 2024 06:15:30 +0000

In antwoord op Paul Henkemans. Hallo Paul, je snijdt iets aan waartegen ik me het slechtst kan wapenen als het om emoties gaat: de invasieve klanken van de muziek die je direct terugvoert naar de harde schijf van je hart. Als ik dit schrijf is de tijd alweer een dag of zes verder en gaat het met ma elke dag wat beter. Tegen acht uur 's morgens gaan mijn broer en/of ik even langs. 'Goeiemorgen jongen', klinkt het dan uit de donkere woonkamer. Een begroeting die op allebei haar jongens past. Klinkt ook als muziek, wat ons betreft!

Door: Paul Henkemans

Paul Henkemans — Mon, 11 Nov 2024 16:00:46 +0000

Dag Bob, Soms zijn er ‘onverklaarbare kortsluitingen’ in onze gedachtenwereld! Gistermiddag had ik die in Amsterdam toen ik in de Uilenburgersjoel een prachtige muzikale bijeenkomst bijwoonde van Stichting Hans Henkemans (jongste broer van mijn vader). We luisterden naar een buitengewoon begaafde jonge cellist – Beste Yildriz – die zowel een stuk van Henriette Bosmans als van Theo Loevendie speelde. Dat was voor mij een ‘allerzielen’-moment waar de geestelijke verbinding de stoffelijke kennelijk overstijgt: ik dacht namelijk ineens aan jou. Een wonderlijke associatie met ‘de bolle kop vol haar’ van de cellist en die – kaal – van jou? Zou kunnen, En dan nu jouw subtiele verwoording van de verbinding met jouw/jullie moeder. Maakte mij weer eens duidelijk dat de samenleving uit ontelbare navelstrengetjes bestaat. Mooi om dat te beseffen!

Door: Bob

Bob — Sun, 10 Nov 2024 11:48:32 +0000

In antwoord op Daní Leenhouwers. En of we boffen, Daantje!

Door: Bob

Bob — Sun, 10 Nov 2024 11:47:59 +0000

In antwoord op Peter. Hele mooie woorden, Peter. Dankbaar heb ik reactie gelezen.

Door: Peter

Peter — Sun, 10 Nov 2024 10:36:08 +0000

Iedere keer dat jij weer de tijd vindt om te schrijven, lees ik dit met veel plezier Bob.
Met deze gave zou je nog meer kunnen doen, naar helaas zijn de 24 uur van een dag zo voorbij..
Vaak schrijf je met een knipoog, over de gekte, “het gerommel ( in de marge)” en dergelijke. Je stelt de vraag of zaken niet helderder kunnen worden gemaakt… En soms schrijf je een artikel, met een meer dan persoonlijke tint. Zoals nu.
Beste Bob, dank voor dit artikel, inkijk in je leven/ziel.
Het langzaam veranderen van jezelf in de wereld en hierbij moeten loslaten van je ouders, in dit geval je moeder, is emotioneel. Dat gaat diep.
Ik weet zeker, dat iedere lezer die jouw artikel leest, dit voor zichzelf, op zijn eigen manier kan terug herleiden, en dit hem/haar hopelijk ook helpt in zijn/haar eigen leven.
Heel véél sterkte voor je moeder, voor jezelf, je broer en alle andere familieleden en vrienden. Ik sla een denkbeeldig kruisje voor jullie in de lucht.

Door: Daní Leenhouwers

Daní Leenhouwers — Sun, 10 Nov 2024 10:19:49 +0000

Je kwetsbaarheid stroomt door de telefoon. We boffen maar met elkaar🤍
Prachtig geschreven pepski!

Door: bleenhouwers

bleenhouwers — Sat, 09 Nov 2024 19:18:25 +0000

In antwoord op Rien Valk. Hallo Rien, ik heb de boodschap doorgegeven aan mijn broer! Dankjewel!

Door: bleenhouwers

bleenhouwers — Sat, 09 Nov 2024 19:17:38 +0000

In antwoord op Nanna. Dankjewel Nanna!