De meeste mensen weten wel van de ernst van de situatie, maar we hebben afgeleerd om contact te maken en ons samen te organiseren. We kijken enkel nog machteloos en gefrustreerd naar de overheid.
Maar hoe veranderen we dat? En hoe doe ik zelf mijn eerste stap?
Ik heb net een artikel gekregen van re-story.be die mij weer hoop geeft.
Deze man verwoordt briljant hoe de vork in de steel zit en wat we samen kunnen.
Dat wil ik hier even delen:
https://www.re-story.be/nl/stories/eric-boydens-droomgaard

Ramsey Nasr doet zijn best in zijn boek “De fundamenten” om de moed er in te houden. Wie weet?

https://www.onsmagazine.nl/2021/07/26/boek-de-fundamenten/

Peer

Niet alleen het klimaat, maar ook andere gebeurtenissen zoals het uitsterven insecten, een mogelijke nucleaire oorlog en de drastische verminderende vruchtbaarheid van de mens bevorderen het uitsterven. Dat leidt tot een kettingreactie van enorme rampen.
Volgens een extrapolatie van Erin Brockovich is het rond 2150 gedaan met de vruchtbaarheid van de mens.

In de loop van ons leven raken we eraan gewend dat mensen maximaal ongeveer 115 jaar in leven blijven. Nieuw is de gedachte dat de hele mensheid waarschijnlijk maximaal 120 tot 170 jaar heeft. Daar moeten we nog even aan wennen.
Voor ons en onze tijdgenoten is het wel aardig dat men een goede kans heeft een groot deel van de 115 jaar vol te maken, maar voor degenen die in de komende 120 tot 170 jaar geboren worden, zijn de vooruitzichten niet zo leuk.

De meeste mensen zijn goed in uitstelgedrag. Nederland heeft zelfs een uitgestelde regering die beroemd is vanwege het uitstelgedrag. Hopelijk levert die vaardigheid wat op voor het uitstel van het uitsterven van de mensheid. Maar dan bijvoorbeeld uitstel van een vliegreis of het aanschaffen van een elektrische fiets of pendelen naar een kantoor.

Daarnaast kan men de uitsterfperiode misschien optimaliseren. Bijvoorbeeld geen kinderen meer. Bijvoorbeeld alleen eten wat nodig is. Bijvoorbeeld geen cruiseschepen meer. Bijvoorbeeld de meeste musea sluiten, omdat men de overgebleven tijd beter kan besteden aan het heden.
Gebruikelijk is dat de mensheid over dit soort denkbeelden ruzie maakt en meer niet doet. Of allerlei onzin en uitvluchten fantaseert. Soms vraag ik me daarom af of de mensheid echt wel zo waardevol is of beter geheel kan verdwijnen, uiteraard na mij en mijn familie.

De filosoof Bertrand Russell raadde aan om te doen wat men kan om iets te verbeteren en voor het overige te berusten. In de afgelopen 14 maanden heb ik me bezig gehouden met een verbetering van het menselijk wandelpatroon. In een ondergaande wereld blijft lopen tot het laatst belangrijk, misschien levert dat voor mij en anderen tijdelijk iets op.