Toen ik nog klein was en er weer eens een verjaardag in de familie was of als we op zondagochtend bij oma zaten werd er met enige regelmaat wel een Donald Duck of ander stripfiguur door ons pap getekend. Dit tot grote vreugde van neven en nichten.

Mensen zeiden weleens: “Bert, waarom ga je niet een keer schilderen in plaats van altijd maar krabbelen op kleine stukjes papier”. Zo trok ons pap naar de schilderswinkel, haalde een paar tubes verf, aquarelverf, een samengeperst linnendoekje en ging er mee aan de slag. Al snel werd duidelijk dat aquarel niet zijn ding was en ging voor de olieverf.

Hij schilderde altijd vanaf voorbeeld. Plaatjes van landschappen van een kalender, tijdschrift of krant. Het maakte niet uit waar het vandaan kwam, als ons pap het plaatje mooi vond, dan werd het geschilderd.