Hoi Rien,
Mooi dat je VDL hebt uitgenodigd om een reactie te geven. En ik ben erg blij dat mijn reactie niet wordt verwijderd. Ik vind dat ik op een nette manier mijn mening heb geuit; wat direct en bot misschien, maar ja, ik ben kritisch en ik leg ook uit waarom. Inderdaad, erg jammer dat VDL niet wil reageren. Ik heb mijn vader bijgestaan, geholpen met formulieren en brieven opstellen. Ik heb dus alles onder ogen gehad, incl. een brief van Wim van der Leegte zelf. Dus mijn woorden zijn zeker niet van horen zeggen en ik was de confrontatie graag aangegaan. Mijn vader heeft al langer geleden gekozen dit te laten rusten en wil gewoon verder. Maar ik vind dat soms nog moeilijk en kan er boos over worden.

Verder hebben we (jij, ik en Bob) een goede discussie gehad, vind ik, met argumenten over en weer, luisteren naar elkaar. Dus dank je wel!

Marcel bedankt voor je reactie! Of je grappig bedoelde opmerking over de Brabantse Trump, en het spreekwoord “over lijken gaan” van der Leegte recht doet zullen we nooit weten. Je hebt ons wel een alternatieve kijk op de VDL motieven aangereikt, maar daarbij is mijn eerder standpunt niet echt veranderd. Een bedrijf mag wat mij betreft zeker voor zijn eigen voortbestaan en daarmee ook voor zijn medewerkers opkomen.

Wij hebben het principe hoor en wederhoor toegepast en via de website van VDL Wim van der Leegte om een reactie gevraagd. Daarbij zijn we niet verder gekomen dan de communicatie afdeling. Die vond de reactie kwetsend, ongefundeerd en had volgens hun niet geplaatst mogen worden. Ons werd vriendelijk verzocht de reactie weg te halen.

We zullen onze lezers niet vermoeien met de hele mail wisseling. Hieronder de laatste mail naar VDL met ons standpunt:

Beste . . . . ,

Ik wil graag een dreigend misverstand voorkomen.

Ook op onze Digitale Stad Eindhoven is geen plaats voor zinloze scheldpartijen en bedreigingen,
zoals die op Twitter en Facebook tegen bekende Nederlanders regelmatig de talkshows halen.

Echter waar Wim van der Leegte eindigt met; “Bij ons rest emotie.
Die gaat niet over het verlies van de orders, maar over de toekomst van onze medewerkers.”
begrijpen wij de emotie van Marcel ten aanzien van zijn vader waarbij hij in een tweede reactie de zuiverheid van de motieven van Wim van der Leegte ter discussie stelt.
Wij hebben op zijn eerste reactie uiterst zorgvuldig gereageerd – zoals de aandachtige lezer zelf kan constateren – maar zien zeker geen aanleiding om de reacties van Marcel te verwijderen.

Om het principe hoor en wederhoor recht te doen hebben wij VDL hierover geïnformeerd.
Wij zullen nu in een afsluitende reactie duidelijk maken dat VDL de betreffende reacties verwijderd wilde zien en geen behoefte heeft om te reageren.

Jammer dat deze mail wisseling niet meer heeft opgeleverd.

vRIENdelijke groet

Rien Valk hoofdredacteur http://www.dse.nl

Dank voor jullie reacties en mooie woorden ten aanzien van mijn vader’s werkjubileum. Ik snap jullie punt dat ik 2 thema’s door elkaar haal. Dus ik laat het voorbeeld van mijn vader even voor wat het is, een persoonlijke ervaring. Ik denk dat dergelijke ervaringen, ook het voorbeeld wat Bob noemt, gewoon nauwelijks boven tafel komen. Vakbonden zijn daar niet mee bezig, richtten zich meer op de algemene belangen (cao etc). En bedrijven kiezen altijd de zwakkeren: laaggeschoold, enige kostwinnaar, hoge leeftijd.

Maar terug naar het opiniestuk:
Ook om zakelijke redenen vind ik ik van der Leegte niet de juiste persoon is om dit aanhangig te maken. De boodschap van dit opiniestuk wordt overschaduwt vind ik omdat hij direct belanghebbende is; er was voor hemzelf veel geld mee gemoeid. Hij zit China een beetje zwart te maken (even los of dat nou terecht is of niet) maar eigenlijk als direct belanghebbende in de tender, zit hij hiermee ook zijn concurrent zwart te maken. Zonder enige onderbouwing. Die zaken kun je nu niet los van elkaar zien omdat hij dit opiniestuk schrijft en er zoveel mee is gemoeid voor hemzelf. Het opiniestuk wordt zo breed uitgemeten, LinkedIn, financieel dagblad, eindhovens dagblad echt ongelooflijk. Een geraffineerd stukje PR en ik denk ook dat het bewust uit naam van Wim is geschreven. Omdat hij dat imago heeft van bedrijven redden van de ondergang.

Daarom vind ik bv het stuk van Lubach ook veel sterker overkomen. Omdat hij meer neutraal is, ook niet helemaal natuurlijk maar in ieder geval geen direct belanghebbende.

En ik erken dat van der Leegte mooie dingen heeft gedaan, maar ik vind dat dat soms teveel doorschiet alsof hij een superheld is ofzo. Het kopen van bedrijven was voor hem ook gewoon een goede investering waar hij weer veel geld mee heeft verdiend. Hij is uiteindelijk ook gewoon een keiharde zakenman – een Brabantse Trump misschien :-). Dat is ook wel nodig denk ik. Hij zal ook over lijken gaan en denkt waarschijnlijk al lang niet meer na of er wel brood op de plank ligt maar eerder aan hoeveel paarden er in de stal staan.

Dus ja, ik deel de zorg en vind het speelveld ook niet gelijk en denk ook dat we hier alleen op Europees niveau sterk staan tegenover partners als Amerika en China. Maar ook bedrijven zelf kunnen hier iets doen. Al dat privatiseren, opslitsen en uitbesteden, inderdaad, veel afstand tussen directie en werknemer en veel overhead.

DAF vind ik wat dat betreft een mooie uitzondering. Alles zo’n beetje op 1 locatie. Designers, engineers, service, werkplaatsen en productie, allemaal in Eindhoven. En ze houden (Chinese) concurrentie nog altijd op afstand. Maar goed, DAF heeft ook slechte tijden gekend. Toen ze werden gekocht door de Amerikanen zijn er allerlei reorganisaties geweest. Feit dat DAF in Eindhoven ook motoren maakt voor de Amerikaanse trucks Peterbilt en Kenworth (in handen van dezelfde eigenaar), laat wel zien hoe goed die organisaties zijn gestroomlijnd nadat ze zijn opgekocht. Ik denk dat dat bij VDL ook moet gebeuren. Leuk dat die bedrijven zijn opgekocht, maar nu moet het 1 ding worden, zo’n geoliede efficiënte machine.

Rien schreef het ook al: eigenlijk gaan er twee thema’s door elkaar heen in jouw bijdrage, Marcel. Enerzijds jouw verhaal over je vader. Ik vind het, als ik af ga op wat je schrijft, zeker goed om hieraan aandacht te besteden. Ik herken patronen in je beschrijving van een vriend van me die bij de NS uitgerangeerd dreigde te raken. Ik wijt er hier geen woorden aan, maar ik heb me meermaals verbaasd over het totale gebrek aan respect van zowel bedrijf als bedrijfsarts. Dat steekt mij al wanneer het een vriend betreft, laat staan dat het jou steekt als je het meemaakt zoals het met je pa is gegaan. Als jouw signaal er eentje is waar er veel meer volgen dan is het zeker de moeite waard om dat op te pikken.

Inhoudelijk ben ik het aangaande het verliezen van de tender niet helemaal met je eens. Ik vind dat het speelveld niet voor iedereen gelijk is omdat de concurrent bijna alleen maar administratief ‘Europees’ is.

Ik ben zelf overigens een oud-medewerker van NedCar uit de tijd van voor VDL. Ik ben blij dat een heleboel gezinnen daar alsnog hun brood kunnen kopen doordat Van der Leegte er destijds is ingestapt. (Al kan en mag dat niet worden gezien als een compenserende factor voor een persoonlijk geval zoals jij beschrijft.)

Bovenal hoop ik dat je nog heel lang de tijd krijgt om met je vader te genieten van de tijd die komen gaat. En ik hoop dat je met je pa trots kunt zijn op zijn langdurige carrière. Het is velen niet gegund.

Marcel bedankt voor je reactie.

Vijftig jaar bij het zelfde bedrijf dat is bijzonder. Heeft hij daar nog een mooi jubileumcadeau voor gehad met met de bijbehorende emolumenten zoals een extra maandsalaris? Bij Philips was dat in het verleden ook het geval, Hoe dat tegenwoordig “gevierd” wordt weet ik niet.

Of er voorafgaande aan dat mooie jubileum sprake is geweest van huichelen en fraude is vanaf hier moeilijk te beoordelen. Voor een goede meningsvorming zou daar zwart op wit bewijsmateriaal beschikbaar voor moeten zijn en of onze portal daarvoor de juiste plaats is waag ik te betwijfelen. Als het zo overduidelijk was zijn er daarover dan nog rechtszaken gevoerd?

Vooralsnog vind ik dat Wim van der Leegte gelijk heeft qua gelijk speelveld en werkgelegenheid. Dat geld overigens niet voor VDL alleen zoals in de bijdrage van Bob te lezen valt, wat dat betreft mag onze overheid en ook Europa daar meer aandacht aan besteden.

In zijn algemeen hoor ik weinig negatieve berichten over werken of misstanden bij VDL en negatieve berichten krijgen toch vaak veel meer aandacht dan positieve berichten. Wat ik me wel kan voorstellen is, dat de afstand van de topdirectie tot de werknemers door de groei van VDL met alle werkmaatschappijen en directeuren daar tussen veel groter is geworden.

Mijn vader vierde onlangs zijn 50-jarig werkjubileum bij VDL en is nu met pensioen. Dat heeft een bittere nasmaak want afgelopen jaren heeft VDL op allerlei slinkse manieren geprobeerd hem te ontslaan. Wim van der Leegte had hier geen oor voor en bleef achter zijn bedrijfsdirecteur staan. De laatste poging (in 2018) was met valse ziekmeldingen. Personeelszaken had allerlei formulieren ingevuld om te pretenderen alsof mijn vader al bijna 2 jaar ziek was (reden voor ontslag) en er in die periode allerlei gesprekken met de bedrijfsarts zouden zijn geweest. Reeds ondertekend door de bedrijfsarts en aan mijn vader voorgelegd om te ondertekenen (met verkeerde datums uiteraard). Dit is gewoon fraude. Ondanks allerlei intimidaties heeft mijn vader natuurlijk niet ondertekend. Waarschijnlijk was mijn vader gewoon te duur; er werd namelijk veel goedkoop/buitenlands personeel aangetrokken. Dus huichelachtig vind ik, om nu zogenaamd op te komen voor de toekomst van je medewerkers.

Wim van der Leegte is gewoon boos omdat hij een tender heeft verloren – niets meer niets minder. Dit is gewoon het systeem van een vrije markt, met voor- en nadelen. Ik zou zeggen, wentel je verlies niet af op de overheid maar kijk zelf eens wat je kunt veranderen in je organisatie. Met wat ik hoor van mij vader, alle reden om er eens flink met de bezem door te gaan.

Waar Van der Leegte tegenaan loopt is dat de provincie Gelderland zich moet gedragen als een consument bij winkels met goedkope Chinese producten die eruit zien als hun duurdere voorbeelden. De specificaties zijn vergelijkbaar, zo niet veelbelovender dan de concurrentie en dat tegen een scherpere prijs. Aangezien de provincie Gelderland zich moet houden aan de geldende aanbestedingseisen, gaat de deal dus naar de Chinese producent, al is die met een kleine nevenvestiging in Europa neergestreken om mee te mogen spelen op de Europese markt.

Dat we ook als consument soms inkopen als Gelderse ambtenaren stelde Arjen Lubach eerder deze maand aan de orde in het volgende fragment (ruim 15 minuten, maar de moeite waard!):

http://www.youtube.com/watch?v=LPd8jEujXpw