Ach, de plannen van Winy Maas zijn alweer achterhaald door de crisis. Een “danceplein” van het Stadhuisplein willen maken? Iedere week duizenden mensen dicht op elkaar, is vragen om problemen. Nog los van de enorme overlast voor omwonenden.

Maar Eindhoven zou dan toch nog in iets een wereldspeler worden. Elk jaar de meeste nieuwe gevallen van opspelende virus-epidemieen.

Hetzelfde geldt voor de obsessie met verdichting en verhoging. Kleine appartementjes zonder buitenruimte. Zonlicht niet nodig. We zetten wel een paar bomen op het dak. De millennial, de enige waar we nog voor bouwen blijkbaar, heeft toch alleen maar z’n laptop of smartphone nodig, geen ruimte.

Het is achterhaald. LEEFBAARHEID, daar gaat het om!

Stel dat deze versie van Eindhoven echt een mogelijkheid zou zijn, willen wij Eindhovenaren dat eigenlijk wel? Willen wij groot, groter, grootst met alle nadelen en overlast zoals wat dichterbij in Amsterdam? Ik denk het niet!

Laten we de realiteit onder ogen te zien en ons niet laten meesleuren door de reclame voor onze stad hoe mooi die er ook mag uit zien. Bij een SWOT-analyse zou ik heel graag de grenzen aan de groei meegenomen willen zien plus de crisis die nu op ons afkomt. Daarbij mag je je afvragen of we in de toekomst niet veel vaker zo’n zware crisis het hoofd moeten bieden, dan eens in de 100 jaar, daarbij denkend aan de “Spaanse Griep” rond 1919?

SWOT (sterktes, zwaktes, kansen en bedreigingen)
Laten we daar met beide benen aan de grond opnieuw naar kijken niet gehinderd door grootheidswaan.