Brainhoven telt veel technici op verschillende opleidingsniveaus, die op hun vakgebied goede prestaties leveren, ook bij innovatie. Maar dat komt elders in de wereld eveneens vaak voor. Hoeveel van die technici in Eindhoven wonen, is me niet bekend.

Men kan zich de vraag stellen hoe goed functioneert Eindhoven als stad om te leven voor bewoners of bezoekers? Als bewoner van Brainhoven buiten Eindhoven heeft de stad decennialang aantrekkingskracht voor mij gehad met een centrumfunctie voor winkels, horeca en cultuur.
In het laatste decennium kom ik er steeds minder, het afgelopen jaar 1 keer. Dat komt omdat Den Bosch met een prachtig centrum een veel grotere aantrekkingskracht heeft. Dat centrum is ook met de trein prima bereikbaar. Daarnaast winkelen we steeds meer via het internet. Één en ander zal wel zo blijven, ook als de verdichtingsplannen van de gemeente Eindhoven worden uitgevoerd.

De verantwoordelijkheid van de keuze voor verdichting van het woongebied van Eindhoven ligt gedeeltelijk bij de gemeente. Medeverantwoordelijk zijn de regeringen Rutte van de afgelopen 10 jaar die niet meer wilden bouwen buiten de bestaande woongebieden, die sterk bezuinigd hebben op ruimtelijke ordening, die het ministerie van VROM hebben afgeschaft en die de verhuurdersheffing hebben ingevoerd. Wat in sterke mate heeft geleid tot de huidige woningnood.
Verder is men onder leiding van die regeringen bezig de omgevingswet in te voeren, die leidt tot reclameverhalen van regionale overheden – waaronder gemeenten – in plaats van duidelijke plannen. Verhalen die overal over kunnen gaan en die per gemeente sterk kunnen verschillen. Een katalysator voor chaos.

Waar de gemeente Eindhoven wel hoofdzakelijk verantwoordelijk voor is:
1. Onvoldoende inspanning op het gebied van milieu inclusief klimaat.
2. De groeiende kloof tussen arm en rijk/welgesteld binnen de gemeente.
3. Onvoldoende inspanning voor het behoud van de democratie. Daarbij wordt de plutocratie via Brainport steeds meer invloed gegeven.
Dat alles is niet zo slim.

Democratie behoort gepaard te gaan met stevige kritiek van participanten annex buitenstaanders. Meesters op dat soort kritiek zijn Waldorf en Statler. Een goed voorbeeld voor Brainhoven.

Ik weet niet wat jij precies managet maar als je te maken hebt met mensen zul je er ook Waldorf en/of Statlers tussen hebben zitten. Ik heb dat genoegen mogen beleven en achteraf moeten vaststellen dat a) die lui niet per definitie oud zijn en b) wat als gezeik klatert hoeft nog geen pis te wezen. Met dat laatste bedoel ik dat je vaak heel veel hebt aan de kritiek achter ‘de hakken in het zand’. Je kunt die aan- of opmerkingen aanwenden om het oorspronkelijk idee te verbeteren en het verkleint de kans op fatale vergissingen.

Grappig: op de redactie van DSE is de stelling: “If you do what you always did, you get what you always got” ook al vaker te horen geweest. Komt oorspronkelijk volgens mij uit het oosten van het land.

😜

Waar ik zelf op manage in mijn dagelijks leven als leidinggevende is “focus”. Maak eerst af waar je mee bezig bent voordat je op het volgende toffe project stort. Anders zitten we dadelijk met 20 halve plannen en 0 resultaat.
Om maar iets te noemen, waar is het park achter de Witte Dame? Hoezo is de Geldropseweg nog niet aangepakt maar wordt er wel tijd en energie geïnvesteerd om te bekijken wat ze met de Boschdijk kunnen doen? Waarom worden er tenders gedraaid om meer geld te krijgen vanuit de overheid voor voorzieningen, terwijl er niemand heeft gecheckt of er wel plek is voor een rijksmuseum? Ik weet die oplossing wel. Focus. En zorg er voor dat de projecten met de grootste belangen niet 3 jaar na presentatie van de tender ineens onderuit geschoffeld worden op details. Want dat is wat er nu gebeurd is. Een project met een budget van tientallen miljoenen euro’s (als het niet meer is) wordt onderuit geschoffeld omdat er iemand een fietsenstalling in een tekening van een ander project, op een terras heeft gezet.

Dat is voor mij van een stuitend niveau aan amateurisme. En dat doet mij wel pijn, een stad met zoveel potentie dat op deze manier bestuurd wordt. Hoe daar een verandering in te brengen is, weet ik niet. En is voor mij 1 van de redenen geweest om na 3 jaar duwen en trekken vanuit dat buurthuis, de handdoek in de ring te gooien. Ik had alleen niet verwacht dat de gemeente zich ook naar projecten met dit soort belangen, zich als zo een onbetrouwbare samenwerkingspartner op te stellen.

Maar goed, nu ben ik zelf aan mopperen, wellicht iets genetisch 😉 .

Als er geen samenhang is, is er ook geen integraliteit.
Geen integraliteit betekent dat de omgeving ook niet duurzaam en niet klimaatbestendig wordt.
Je ontwikkelt zonder meerwaarde.

Ik spreek niet over meerwaarde van het object, maar van de meerwaarde voor de omgeving.
De leefbaarheid ga je zo verhogen.

Wat er momenteel nog mist, waardoor dit falen van de week bloot is komen te liggen, en toevallig was dit nu bij het(postzegel)plan van District-E, is dat naast samenhang, integraliteit voor de publieke ruimte, er geen goed mobiliteitsplan is.
Ook dat is een “groot ding”.

Eigenlijk mist Eindhoven een sterke gemeentelijke afdeling, die zich zou moeten bezighouden met stedelijke/ruimtelijke ontwikkeling en planologie.

Het is dus zaak, dit als de wiedeweerga te regelen. Een sterke en kwalitatieve afdeling/sector.
Ook doordat dit intern bij de gemeente zo is versnipperd, of er gewoon qua kennis/kunde er niet meer is, is dit gebeurd.
En de oplossing zit in het echt gezamenlijk ontwikkelen van plannen met de directe omgeving.
Samenspraak aan de voorkant. En dan ontwikkel je samen een aantal scenario’s.
Niet nadat het plan in concept klaar is en de planinkt al is opgedroogd. Dat alles is ouderwets en moeten wij in Brainport echt niet meer willen.
Laten we dus, wat er nu is gebeurd, zien als iets heel positiefs. Leren van dit momentum.

En kijk tot slot naar de hele stad. In heel veel wijken, liggen complexe renovatieopgaven. Doorstroming van oudere bewoners naar appartementen in hun eigen wijk, waardoor eengezinswoningen weer vrijvallen. Pak dit aan aub!
Er valt zoveel meer, beter en sneller te organiseren, als wij luisteren en gaan samenwerken, van onderaf.