Eén nachtje en dan is het kerst!

‘Doe eens gek’, dacht ik een maandje geleden en zo boekte ik samen met mijn lief een treintrip naar Salzburg. Huh, met de trein? Kan dat dan en is dat niet ontzettend duur? Dat mag u zelf beoordelen…

Treinreis
Ik heb al een keer of drie de reis naar het Oostenrijkse Salzburg afgelegd. Dat was steeds in de zomer en telkens weer voelt het als een tijdreis. Het vertrekpunt is natuurlijk Eindhoven, alwaar je ergens tussen 20.00 uur en 22.00 uur de trein pakt die je via Venlo naar Keulen voert. Rond middernacht volgt dan de overstap waarna een Duitse ICE je tegen 06:30 uur in München aflevert. Van die tweede etappe merk je nooit zoveel doordat je die meestal slapend aflegt. De derde fase eindigt rond 08:30 uur op Salzburg Hauptbahnhof en dan begint de magie: voor je het weet sta je in de romantische klassieke binnenstad van Salzburg.

Weihnachten
Al jaren leek het me wel wat om hetzelfde reiskunstje te flikken in de adventsperiode; de aanloop richting kerstmis. Dit jaar hebben we de daad bij de wens gevoegd en zo kwamen we afgelopen zaterdag in Salzburg aan. Daar stond een huurauto voor ons klaar waarmee we naar ons tijdelijk verblijf reden aan de Wolfgangsee.

Zomaar een decemberzaterdag aan de Wolfgangsee…

Het bleek een eenvoudig maar net appartement op de eerste etage van een authentieke vrijstaande Oostenrijkse woning. Nauwelijks hadden we de tassen ’thuis’ neergezet of we bezochten onze eerste Christkindlmarkt. ‘Weihnachtsmarkten’ noemen ze de braderie-achtige evenementen niet en ik vermoed dat zo is, omdat het pas Weihnachten is op de 24ste december. Tot die tijd is het advent.

Sankt Gilgen
Een heerlijk zonnetje overgoot de sfeervolle markt en ik moet toegeven: nog nooit zag ik zoveel volk in de straten van dit plaatsje. In de zomer kieken met name Aziaten erop los doordat er blijkbaar scènes uit The Sound of Music zijn opgenomen. Maar nu was het vooral heel veel Oostenrijks wat ik om mij heen hoorde. Een zustertaaltje van het Zuid-Duitse Bayerisch. Veel eigen mensen dus en die hadden er allemaal zin in.

Zoete baklucht
Waarin? Nou, bijvoorbeeld in goulashsoep, gepofte kastanje, met slagroom gevulde deegrolletje, van alles met gesmolten kaas, warme chololademelk en ga zo maar door. Overal stonden praattafels, tijdelijke zitjes en vitrines met een verhaal. In eentje ervan leek Sinterklaas te figureren met Krampus, een bizar lelijke assistent.

Krampus, niet bepaald de mooiste van de twee…

Wie iets beter kijkt herkent een paar karakteristieke elementen uit een van onze eigen gebruiken. Herkenbaar is de roe (een takkenbos waarmee het goed meppen is) en… een kind dat in een mand wordt afgevoerd.

Kind in het bakkie en roe waar je ruhig ROE tegen kunt zeggen…

Het is één van de redenen dat ik vroeger blij was dat onze Sinterklaas hier hulppieten had in plaats van zo’n angstaanjagend personage. Het bleek nóg beter te kunnen…

Strobl
Nadat we een paar uur hadden geflaneerd door Sankt Gilgen, begon de schemering in te treden en trokken we naar Strobl. Dit dorpje ligt een kwartiertje rijden verderop, eveneens aan de Wolfgangsee. Dat bleek een gouden greep te zijn: kleinschaliger, de verschillende kraampjes gezellig dicht bij elkaar en een prachtig opgezette kerststal waar houtsculpturen in levensgroot formaat de bekende voorstelling uitbeeldden.

Kneuterig knus, Strobl dus!

Maar het kan natuurlijk ook zijn dat de sluier van de avond zorgde voor de magie. Je ziet het niet zo goed op de foto’s maar een minuut of twintig na deze foto’s was van daglicht geen sprake meer.

Aanlegsteiger Stroble aan de Wolfgangsee

Vanuit Strobl kun je met een veerdienst naar Sankt Gilgen en naar Sankt Wolfgang. Dat laatste dorpje besluiten we na een paar mokjes warme chocolademelk ‘mit Schlag’ met de auto te bezoeken. Daartoe moeten we terug naar de auto en opnieuw een klein stukske rijden om aan de andere kant van het meer te geraken.

Sankt Wolfgang
Oudere lezers kennen de naam van dit dorpje omdat er ooit een film is opgenomen die gebaseerd was op een operette:’Im Weissem Rössl’. Eén van de bekendere liedjes uit de film bezingt de grotere regio Salzkammergut. De film droeg dezelfde naam en was na verschijning in 1960 een filmhit. De horecagelegenheid ‘Im wiessem Rössl’ is tot op de dag van vandaag een ankerpunt in Sankt Wolfgang.

Sankt Wolfgang by night

Hier bleek tussen de winkelpanden ineens ruimte voor een iets andere etalage. Je zou er zomaar aan voorbij lopen, tenzij je heel even niet naar allerlei versieringen bleef staren.

Kerststal Sankt Wolfgang mét engel en opnieuw een lege kribbe

Nadat we even doorhobbelden kwamen we daadwerkelijk bij ‘Im weissem Rössl’, dat pal aan het water ligt. Overal op de route vonden we kraampjes met lekkernijen, snuisterijen en een heleboel alpacakledingstukken. Want dat laatste is wel een dingetje in Oostenrijk: de alpaca houdt het hele volk zo warm dat je ‘m rustig ‘hot’ mag noemen. Cool was het om te zien hoe een huizenhoge lantaarn in het water voor de ‘Rössl’ voor sfeer zorgde:

Naar schatting 10 meter hoog, drijvend in het water

En weer terug!
Het werd langzaam maar zeker tijd voor een hapje eten. Dat besloten we dichter bij onze slaapplek te doen, dus togen we terug naar Strobl alwaar we niet alleen van de Italiaanse keuken genoten… We besloten om ondanks de vermoeidheid, de drukke dag en onze kleine oogjes toch nog even naar een ieniemienie-kerstmarktje te gaan dat zowat in onze achtertuin lag. We kregen een tip hierover van een ‘einheimische’, een dorpsbewoner. Het landgoed lag wat verder van de bewoonde wereld, maar toen we erop af reden zag het er opnieuw uit als een gezellige toestand. Behalve dorpsbewoners en familieleden waren er ook andere bewoners. Eentje ervan was bereid voor ons te poseren. Juist…de Capo di tuti Alpaci.

Minimarktplatz en hoofdbewoner

Het feestgedruis liep op z’n eind, maar een broodje goulashsoep zat er nog wel in. U las het goed: een uitgehold broodje, formaat Italiaanse bol, gevuld met soep zoals die op de piste of bij een klein restaurantje in Nederwetten smaakt.

Van het Salzburgerland naar Droomland
Doodop ploften we uiteindelijk in ons bedje. De volgende dag zou ook een drukke blijken, maar daarover later meer. Feit is, dat we nooit hadden gedacht dat we in 24 uur tijd de reis vanuit Eindhoven hadden kunnen maken om vervolgens ook nog zoveel te kunnen doen in de tijd die erop volgde. De trein is helemaal zo gek nog niet… of wel… u leest het binnenkort.