Hoe gadde gij?
‘Elk jaar hetzelfde gedoe…’, verzuchtte ik op een gegeven moment. Carnaval had het gewoon niet meer. Waar ik als tiener naartoe leefde, doofde als een nachtkaars ergens na mijn twintigste. Logische verklaringen waren er in overvloed: geluk in de liefde, druk met school, sport en werk en verwaterende vriendschappen.
En dat laatste was in 1988 ondenkbaar. Alles was in 1988 ondenkbaar en mogelijk tegelijk, maar ik had toen niet in de gaten dat je rond je achttiende het meest correcte wereldbeeld hebt. Mijn vriend Matt was van oktober 1969 en had in sneltreinvaart zijn rijbewijs weten te behalen. Zijn pa en ma waren de beroerdste niet en dat gold ook voor de gemeente Eindhoven: Matt werd rijbevoegd en bezat al snel een auto. Het verdienmodel van een parkeervergunning binnen de ring, kende de gemeente nog niet.
Vief la France
De auto kende geen luxe maar was dat wel: een ongekende luxe. Wat hebben we een plezier gehad van die oude Fransoos en al helemaal met die bewuste carnaval. We hadden nog nooit iemand met een heus Ghostbusters-pak gezien. Eureka, dát was het! Uren spendeerden we aan het snijden van een schuimrubberen installatie die we op onze rug zouden dragen. Matt’s Renaultje 14 werd een Ghostbusters-uitvoering en er kon ons dus niets gebeuren. Wel moesten we het logo van de Eindhovense tak der spokenverdelgers zelf maken, want zonder zo’n logo blijft een Renaultje 14 gewoon een Renaultje 14.
Pielwerk
Laat ik er kort over zijn: wat een monnikenwerk! In twee lagen maakten we van placemats van de Blokker uiteindelijk een acceptabele variant. Met fijne, vlijmscherpe hobbymesjes sneden we alle details uit het flexibele kunststof. Dat wat overbleef plakten we op de zwarte placemat die we met plakmagneten ‘vastmaakten’ aan het voorportier. Helaas beschikte de Renault ook in die tijd over twee van die voordeuren, waardoor de versiering uiteindelijk bijna een week van onze vrije tijd opsnoepte. Het resultaat mocht er zijn, ook omdat we in de cassettespeler een eindeloze herhaling van Ray Parkers ‘Ghostbusters’ afspeelden. Met twee keer 15 watt in de deuren maakte dat vooral indruk op onszelf.
Zo moet ie er ongeveer uitgezien hebben…
We waren dat jaar een hit, althans dat vonden we zelf. We pendelden tussen Eindhoven, Waalre en Valkenswaard en vierden alcoholvrij carnaval van het middaguur tot midden in de nacht. De rugzakken hielden het één hele dag vol omdat we soms de kroeg of disco niet binnenkwamen. Dat had niets met het deurbeleid van de buitenwippers te maken, maar alles met de klapdeuren die ons als een soort nijptang vastgrepen als we er doorheen liepen…
Vibe van dit jaar
De tijden zijn veranderd. In het Eindhovense carnaval veranderen de regels, Engels is de voertaal, bier heeft plaatsgemaakt voor andere versnaperingen en een pak? Dat wordt veelal gekocht. Tegenwoordig lopen er altijd wel een paar Ghostbusters rond, al denk ik dat er dit jaar wel eens een andere trend zichtbaar zal zijn. Op het eerste gezicht is het een leuk idee, maar in mijn optiek toch niet het échte werk. Wie zijn of haar nieuwsgierigheid naar mijn verwachting wil bevredigen, moet beslist dit artikeltje bekijken. Alaaf!