Beste Sebastiaan,

Begin maart van dit jaar, zo ergens rond wereldvrouwendag, gaf ik hier aan dat ik mij niet veilig genoeg voelde om mijn eigen naam te gebruiken in een reactie op W’anquête . Jij veegde dat van tafel door dat ‘erg overdreven’ te noemen. Ik heb je vervolgens geprobeerd uit te leggen waarom ik me onveilig voelde en dat ik het zou waarderen als een ander (jij) zich kan openstellen voor de gevoelens van een ander (mij) in plaats van daar overheen te walsen. Ook heb ik gevraagd aan de eerste vrouw die dat las om te reageren. Er is sindsdien geen reactie meer gekomen. Op zich niet zo vreemd, want het stond enigszins verstopt in de catacomben van het internet.

Maar, beste Sebastiaan (en vanaf hier kan voor ‘Sebastiaan’ iedere andere willekeurige naam worden gelezen), het heeft me aardig aan het denken gezet.

Ik werk zelf in een overwegend mannenwereld. En ik voel me binnen mijn eigen organisatie veilig en gewaardeerd; collega’s vragen mij om hulp als ze mijn expertise kunnen gebruiken, we werken samen en ik word af en toe flink in de zeik genomen. Maar er zijn ook situaties geweest waar ik door mannen werd aangezien voor de koffiejuffrouw, de secretaresse, de stagiaire; allemaal ‘lager’ gewaardeerde functies. Ik heb dat altijd lachwekkend gevonden. Maar de afgelopen weken ben ik daar anders tegenaan gaan kijken, Sebastiaan. Want ik ben me gaan realiseren dat het een man niet snel zal overkomen dat hij wordt aangezien als secretaresse of koffiejuffrouw.

Wat betekent dat nu? Zagen die mannen automatisch in mij het ‘zwakke geslacht’ dat nooit op zo’n ‘hoge’ positie zou kunnen functioneren als zijzelf? Ze zagen me in ieder geval niet als een gelijke. Ja, ik denk dat het ‘m daarin zit, Sebastiaan. Want als je een ander als een gelijke, een gelijkwaardige kunt zien, dan kan je met die ander respectvol omgaan en open staan voor zijn/haar mening en gevoelens. Dan doet diegene er daadwerkelijk toe.

Wie voor mij in het afgelopen jaar een heel groot voorbeeld en eye-opener is geweest, is Diederik Gommers in de manier waarop hij met Famke Louise omging. Met het grootste gemak had hij haar weg kunnen zetten als dom wicht en haar daarmee de mond kunnen snoeren. Maar dat deed hij niet! Hij behandelde haar als een gelijkwaardige en bracht het respect op om naar haar te luisteren en aan te horen wat haar beweegredenen waren.

En wat gebeurt er op het moment dat je niet naar die ander wil luisteren en je eigen mening op wil dringen? Dan wordt je dominant en drammerig. En drammerige mensen worden als vervelend ervaren, waar anderen liever bij uit de buurt blijven.

Wat zou het mooi zijn als we onszelf daadwerkelijk open kunnen stellen voor mensen die anders zijn en anders tegen de dingen aankijken, misschien meer of minder genuanceerd of veel gevoeliger. Want dan kunnen we echt meningen uitwisselen, argumenten aanhoren en tot ons nemen en misschien onze eigen manier van tegen de dingen aankijken bijstellen. En wat krijgen we ervoor terug? Dat we een relatie aan kunnen gaan met de mensen om ons heen, ook als die andere meningen hebben. Dat we ertoe doen. Dat we onszelf verrijken. En dat we de wereld een beetje mooier maken. En ik me veilig kan voelen om mijn mening te geven. Ik wens je veel liefde en wijsheid toe, Sebastiaan.

Vriendelijke groet,

Marietje

3 reacties

  • Oppie

    Heel mooi stukje en antwoord Marietje! Zeer herkenbaar., ook voor mij als man. Overigens signaleer ik ook bij vrouwen onder elkaar dergelijk gedrag, zeker in organisaties waar de meerderheid vrouw is
    Daarnaast is ook nu hier merkbaar dat mensen menen door gebruik van adjectieven, attributen en persoonskenmerken opvattingen of meningen van anderen te mogen diskwalificeren. Was dat ook niet een onderdeel van de identiteitspolitiek van de NSDAP in Duitsland vanaf midden jaren ’20 van de vorige eeuw?
    Ofwel, er is nog veel werk aan de winkel.

    • Marietje

      Dank voor je reactie!
      Tja, uiteindelijk zijn we allemaal mensen en ook ik ben echt niet heilig. Mensen in hokjes plaatsen is iets wat we heel gemakkelijk doen en het schijnt dat onze psyche dat ook nodig heeft. Maar het is goed om je daar bewust van te zijn, zodat je jezelf kunt corrigeren en we elkaar met respect kunnen benaderen.
      Inderdaad, er blijft werk aan de winkel!

  • Rien Valk

    Bedankt voor deze bijdrage Marietje!

    Ik hoop dat al onze lezers dat ter harte zullen nemen.
    We hebben het in over-ons/ niet voor niets over “om gelijkwaardig met elkaar te kunnen communiceren”. We blijven ons daarvoor inzetten of je nu jong bent of oud, man of vrouw, en links of rechts.

    Voor de lezers die geïnteresseerd zijn in het functioneren en mogelijk verbeteren van onze stedelijke democratie, organiseert DSE op 22 april a.s een virtuele zoom-bijeenkomst waarvoor je je hier nog kunt aanmelden:
    dse.nl/dse-online-gemeenteraadsverkiezingen-2022-burgers-van-de-partij/

Laat een antwoord achter aan Marietje Antwoord annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *